เฮ่อ วัยรุ่นไทย

นั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่แลัวก็นึกขึ้นมาได้ว่า

มันมีจริงๆใช่ใหม

คนที่วัยหนุ่มเต็มไปด้วยไฟศรัทธาอันแรงกล้าและจะไม่ให้อภัยต่อสิ่งชั่วร้ายใดๆ

กลับกลายเป็นคนละคนในยามที่แก่ชราลง

กลายเป็นคนเห็นแก่ตัว บ้าวัตถุ ไร้ฝัน ฉ้อโกง ไร้ยางอาย กักขฬะหยาบคาย 

เกิดเป็นความสนใจว่าการที่เราต้องกลายเป็นบุคคลที่ตัวเองเคยเกลียดชัง

มันจะรู้สึกยังไง

และจะต้องผ่านพ้นอะไรมาบ้าง

ยังเป็นแค่ไอเดียเริ่มต้น

แต่เท่าที่เราสังเกตุตัวเองมานั้น

จะเห็นว่าช่วงวัยรุ่น เรารังเกียจและก่นด่าสารพัดพฤติกรรมชั่วร้ายของผู้ใหญ่อย่างเต็มปากเต็มคำกว่านี้

แต่เมื่อเรียนจบและเริ่มทำงานก็เริ่มทำความเข้าใจได้ว่าบางครั้งก็เป็นเหตุจำเป็นที่ต้องทำเรื่องอยุติธรรม

และเราก็ไม่ได้ดีเด่นอะไรที่จะไปว่าเขา

และเราคิดเอาเองจากการสังเกตุตัวเองและเพื่อนๆว่า

การเพิกเฉยต่อความอยุติธรรมและความชั่วร้าย

ทำเป็นมองไม่เห็นมัน

เป็นการยอมรับมันว่าสิ่งเหล่านี้มีอยู่จริงและเราไม่สามารถทำอะไรได้

เราเปลี่ยนแปลงไม่ได้

เดี๋ยวคงต้องทำรีเสิร์ชต่อแหละ